Η anti-retroviral θεραπεία κοστίζει κατά μέσο όρο $3000 (US) ετησίως. Αυτό το ποσό αφορά μόνο τη θεραπεία του HIV/AIDS και δεν συμπεριλαμβάνει το κόστος των συναφή ασθενειών του AIDS και τις διαδικασίες τους. Εάν επρόκειτο να προχωρήσετε στη θεραπεία όλων όσων χρειάζονται αυτού του είδους τις θεραπείες στη Νότια Αφρική, τότε το κόστος θα ήταν πάνω από 15 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως. Αυτό το ποσό αφορά μόνο το κόστος του φαρμάκου. Το επιπρόσθετο κόστος που είναι ανυπολόγιστο είναι η πρόσληψη και εκπαίδευση των ανθρώπων που χρειάζονται για να παραδώσουν τη θεραπεία. Αν και η θεραπεία είναι αποτελεσματική, εξακολουθεί να παραμένει το ζήτημα κόστους της. Οπόταν δεν είναι οικονομικά προσιτή λόγω του απεριόριστου αριθμού ανθρώπων που χρειάζονται την Anti-retroviral θεραπεία.

Όσο αυξάνεται ο αριθμός των ανθρώπων με AIDS, τόσο αυξάνονται και τα κόστα θεραπείας.

Οι εισαγωγές παιδιών στις παιδιατρικές μονάδες των νοσοκομείων τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί σημαντικά και οφείλονται εξ ολοκλήρου στο HIV/AIDS. Στις περιοχές της χώρας όπου υπάρχουν πολύ υψηλά ποσοστά μόλυνσης, μέχρι και το 75% των κρεβατιών στους θαλάμους των παιδιών καταλαμβάνονται από παιδιά με σχετικές μολύνσεις του AIDS. Όσο η επιδημία προχωρεί και περισσότεροι άνθρωποι φορείς με HIV+ αναπτύσσουν AIDS, θα αυξάνεται τρομακτικά και το αντίκτυπο στον τομέα της υγείας. Η επιλεγμένη κατανομή υπηρεσιών για παιδιά φορείς με HIV+ στις ιατροφαρμακευτικές εγκαταστάσεις έχει ήδη αρχίσει, και σε μερικές περιοχές, ήδη τους αρνείται πρόσβαση σε μονάδες εντατικής παρακολούθησης. Σε πολλές περιπτώσεις, γίνεται πρόωρη διάγνωση πολλών παιδιών φορείς με HIV+ ως "καλπάζουσας μορφής" στην ασθένεια AIDS, και τους αρνείται πρόσβαση σε φάρμακα με τη δικαιολογία ότι η επίδραση τους προς την παράταση ζωής τους θα είναι μηδαμινή.

Η Νότια Αφρική εδώ και αρκετό καιρό, αντιμετωπίζει πρόβλημα έλλειψης γιατρών. Το IMF υπολογίζει ότι εάν ο τρέχων αριθμός των γιατρών και των νοσοκόμων παραμείνει σταθερός -- και υποθέτοντας ότι η ύπαρξη του HIV ανάμεσα στο ιατρικό προσωπικό είναι παρόμοια με εκείνη του γενικού πληθυσμού – η εκπαίδευση των γιατρών και των νοσοκόμων θα πρέπει να αυξηθεί κατά 25 έως 40 τοις εκατό για να ικανοποιείται η ζήτηση ιατρικών υπηρεσιών.